sábado, 5 de abril de 2008

Aguilas perdiceras

El Parque Natural del Garraf está situado entre las comarcas del Baix Llobregat, Alt Penedès y el Garraf, en el sector suroeste de la llamada Cordillera litoral catalana. Limita con la cuenca inferior del Llobregat, el mar Mediterráneo y la depresión del Penedès.

Esta zona sostiene una población reproductora de Águila perdicera (Hieraaetus fasciatus), con varios nidos en el interior del Parque. Hace años, dentro de un plan de seguimiento y control de parámetros ecológicos dentro del parque, se les ocurrió instalar una webcam en uno de estos nidos, y desde entonces todos los veranos se puede seguir la puesta, incubación y desarrollo de los pollos en tiempo real desde la web del parque. Teneis el enlace a vuestra derecha, en el apartado de "ligazóns interesantes". Con la llegada de la época reproductiva, desde hace unas semanas la cámara está nuevamente operativa, de modo que podeis hacerles una visita cuando os apetezca. Personalmente, la tengo permanentemente encendida, casi como fondo de pantalla, cuando trabajo en el ordenador, y cada vez que llega uno de los progenitores al nido y hay movimiento me dedico a curiosear cual James Stewart en "La ventana indiscreta". El año pasado las peleas entre los dos pollos por el alimento fueron realmente espectaculares.



Este año, concretamente el pasado martes 1 de abril, el pollo falleció atragantado, ante lo cual los gestores del parque decidieron sustituírlo por otro retirado de un nido vecino en el que había dos pollos y donde parece que el éxito reproductivo es tradicionalmente escaso.

En la web hay tanto imágenes en directo como resúmenes y grabaciones de otros años y lo que llevamos de éste. Pues eso, que os invito a visitarlos, desde aquí o desde el enlace que teneis a la derecha.

Semana Santa en Mera

Los días de Semana Santa los dediqué a patear bastante por la costa de Dexo, fundamentalmente en el entorno de los faros. Estos días son fácilmente visibles (además de los omnipresentes cormoranes y gaviotas) dos especies: Falco tinnunculus y Corvus corax. Una pareja de cernícalos y grupos de hasta cuatro cuervos pueden ser vistos sin fallo simplemente aparcando el coche en los faros y esperando un par de minutos. Esta misma mañana pude contemplar una lucha sin cuartel entre un ejemplar de cada "bando". En plena época reproductiva hay que andarse con cuidado si te adentras en el territorio de según quien...


Los vuelos de los cuervos a veces pueden ser realmente espectaculares, con acrobacias aéreas como las que siguen:





Lo más interesante lo pude contemplar el domingo 16 de marzo. Sentado tranquilamente en una roca, delante del peñasco conocido como A Becerra, observo de reojo un chapoteo en una minúscula charca de marea en medio de la roca. A Becerra es una roca de unos 10 m de altura, separada de la costa por un canal de escasos dos metros y situado en una zona en la que el mar bate con fuerza. Pues bien, cojo los prismáticos, miro hacia la charca y veo, un poco extrañado, una pareja de Ánades reales nadando tranquilamente en medio de la charca. Más que patos parecían peces de colores, dando vueltas continuamente en su minúscula pecera. Y es que la charca no daba para más. Me pareció una estampa curiosa en medio de un oleaje bastante potente. El día anterior había visto al macho volando entre gaviotas en la ensenada de Fontenla, pero no le di más importancia, un pato volando al que alguien levantó de cualquier sitio.


Esta "foto", por la que pido disculpas, es en la que podeis adivinar a los patos en A Becerra. La cuelgo simplemente para que os hagais una idea de lo extraño que es el sitio para un par de patos...

Unos días después, concretamente el día 20 de Marzo, vuelvo a estar en una roca, en esta ocasión contemplando cormoranes, patiamarillas y sacando las fotos de los cuervos que habeis visto arriba. Y de repente volví a encontrarme con mis patitos. Primero el macho y luego la hembra, volando entre las gaviotas. Terminaron por posarse en la colonia de aves marinas, concretamente en la zona más alta del cantil, en una pequeña repisa ya rodeada de vegetación. Fue curioso verlos intentando llegar a tierra. Me recordaron a los cormoranes, que en muchas ocasiones tienen que intentarlo varias veces antes de conseguir posarse, dando círculos para volver a alejarse y volver a acercarse al posadero hasta que consiguen tocar tierra.

Se fueron y volvieron varias veces, posándose siempre en el mismo sitio, en el que parece que han construído un nido. Seguiré con atención sus evoluciones, ya que sería realmente curioso que utilizasen un lugar como ese para sacar adelante a su pollada. Esta "foto" muestra al macho aproximándose al cantil en el que parece que se han instalado.


sábado, 23 de febrero de 2008

Pocas novedades

Últimamente no estoy actualizando el blog todo lo que me gustaría. Pasar de ser estudiante a ser un currante es lo que tiene... menos tiempo y todas esas cosas. Además estoy en pleno proceso de renovación de mi equipo fotográfico, por lo que mientras no tenga mi nueva cámara, prefiero no publicar fotos a publicar chapuzas... pero prometo que en un par de semanas actualizaré más a menudo.

Por lo demás, pocas novedades. Hablando de pajareo, me estoy limitando a dar pequeños paseos los fines de semana y a ver bichos por los alrededores de mi casa. Sin ir más lejos, esta tarde he dado un pequeño paseo por Mera. La primavera está cerca y los cantiles empiezan a ponerse realmente bonitos. Los brezales y pastizales van cogiendo color, fundamentalmente los azules y violetas de las Lithodoras y Merenderas, además del maravilloso amarillo de los tojos, y pude comprobar que los bichos empiezan a afanarse en tareas reproductivas:

Cormorán moñudo portando material para el nido



Además, una pobre chova piquirroja acosada por un grupo de patiamarillas, y una vez más (últimamente cada vez que visito la zona lo veo) un precioso macho de cernícalo sobrevolando la Insua de Montemeán.


De vuelta a casa una pequeña parada en el centro de Mera. Últimamente siempre que paso por allí me acerco a la laguna, en la que siempre hay unas 40-50 patiamarillas en el agua y, lo más interesante, otro grupo de 15-20 jóvenes en la orilla entre las que casi siempre localizo 1 o 2 anilladas. Desde hace un mes y pico nunca falla "negro AK4A", asturiana de primer año que parece le ha cogido gusto a la zona. Entre las gaviotas y los cisnes, patos criollos, y otras anátidas semidomésticas parte del mobiliario, habitualmente se pueden encontrar en torno a 10 gallinetas, 2 fochas, algún cormorán y garza real y unos 100 azulones (difícil discernir cuantos de ellos silvestres y cuantos procedentes de cautividad)

sábado, 9 de febrero de 2008

Precaución

Xa estamos en Febreiro. A partir de este momento, empezamos a achegarnos á época de cría da maior parte das especies animais do noso entorno. Trátase de meses moi delicados para as especies, en certo sentido ilusionantes e en moitos casos moi atractivos dende o punto de vista da observación das aves e o seu coñecemento. Precisamente por isto é preciso andar con máis tino e ter máis coidado co que se fai.
Sen ánimo de dar leccións nin consellos a ninguén (non son quen para facelo) decidín publicar esta fotografía, realizada a primaveira do ano pasado na costa coruñesa, como exemplo do que non debe facer un "amante de la naturaleza", e como chamamento a un comportamento responsable nas nosas saídas ó campo, nesta época e en xeral durante todo o ano. Observemos e disfrutemos da natureza, pero sen perder de vista que o prioritario é a súa protección, que somos meros observadores que non debemos interferir, e que o obxectivo non debe ser ter unha foto dun corvo mariño no album, senón que ese corvo mariño siga ahí por moito tempo.

lunes, 7 de enero de 2008

Vista atrás

Ahora que acabó el 2007, y dado que este blog apenas tiene dos meses y por lo tanto la mayor parte del año (de "mi año") no ha llegado a tiempo de formar parte de éste espacio, he pensando en hacer un pequeño resumen de algunas de las cosas, excursiones,..., que he hecho en los últimos meses.
Por ejemplo, las salidas que hicimos en Semana Santa Selma, Breogán y yo (con la incorporación de Jessica & co. el último día). Bueno, simplemente decir que estos tres individuos son... mis amigos. Que no es poco... Tomando como "base de operaciones" Rubiá, nos dedicamos a recorrer distintos espacios de la zona durante 3 días. El objetivo no era ver aves, ya que el único "friki" del tema soy yo (ellos también lo son pero cada uno en lo suyo), pero algo siempre se encuentra.

Los lugares que visitamos fueron:

VALLE DEL SILENCIO
Pequeño gran descubrimiento en los Montes Aquílanos (León) en las estribaciones del Bierzo y a 24 km de Ponferrada, se trata de un valle ocupado por extensos bosques de Quercus pyrenayca, castaños y encinas, fundamentalmente, alcanzando sus cotas máximas altitudes de en torno a 1200 m, en una zona de un gran valor etnográfico, histórico y natural.
Ahí van algunas fotografías del recorrido que hicimos:


Peñalba de Santiago



Breo y yo



Selma y Breo




Montes de Valdueza

Descenso desde el Chano Collado (1305 m) hacia Peñalba de Santiago


TEIXEDAL DE CASAIO

En plena sierra do Eixo (Pena Trevinca), se trata de uno de los principales valores botánicos y naturales de Galicia y de la Península Ibérica, un bosque relíctico de tejos (Taxus baccata), el mejor conservado y más importante de éste tipo en el mundo. Situado en un entorno privilegiado, desde el punto de vista paisajístico y ecológico, se encuentra en una situación delicada debido a la presión ejercida por la cercanía de las pizarreras, la presión humana y la propia inestabilidad del barranco sobre el que se asienta.

Durante el duro recorrido pude ver cuervos (Corvus corax), roquero rojo (Monticola saxitilis), totovías (Lullula arborea), bisbita alpino (Anthus spinoletta) y una pareja de aguiluchos pálidos (Circus cyaneus)


Soy así, no puedo evitarlo...


Teixedal de Casaio y montes de Pena Trevinca. Hasta allí hay que bajar...


Costó...

Pero lo conseguimos.

Lo malo es que después hay que volver a subir...


PARQUE NATURAL DA SERRA DA ENCIÑA DA LASTRA


Penedos de Oulego


Esta espectacular Vipera seoanei melánica nos dió un susto de muerte.

Además, durante el verano recorrí otras zonas como el embalse del Eume:



Y por supuesto, dediqué muchas muchas muchas horas a patear arriba y abajo la costa de Dexo, donde realicé (por fin...) mi proyecto fin de carrera.

Además, hubo ocasiones en las que no necesité ni salir de casa, ya que recibí agradables visitas, como ésta preciosa Iphiclides podalirius

O esta inesperada hembra de azulón (Anas platyrhynchos), que apareció un buen día acompañada de sus 7 pollos atravesando la calle con total tranquilidad. Provenían del pequeño río que pasa a unos 100 m de mi casa, y posiblemente alguien los asustó al cruzar la carretera. Para devolverlos a su medio simplemente tuvimos que guiarlos andando detrás de ellos, mientras la amenazadora madre avanzaba sin perder de vista a sus polluelos, hasta llegar de nuevo al río del que no debieron salir...